Veilig aangekomen

Hier zit ik dan, ver weg in Zuid Afrika, mijn eerste 'buitenlandse blog' te schrijven. Woensdag ben ik begonnen aan mijn grote avontuur. Lang heb ik naar deze reis uit gezien en nu is het werkelijkheid geworden. Het afscheid was nog best wel pittig. Na een vlucht  van 11.5 uur ben ik 'savonds aangekomen in het Goeie Hoop huis. Op het vliegveld van Zuid Afrika moesten mijn koffers open en werd al mijn bagage gecheckt. Toen ik eenmaal verder mocht lopen, stonden twee vrijwilligers me op te wachten.


Het is nog heel onwerkelijk om hier te zijn. Ik moet nog best wel wennen. Vreemde omgeving, nieuwe mensen.. Qua taken hoef ik nog niet zoveel te doen. Het is voornamelijk nog meekijken. Gisteren ben ik mee geweest om de kinderen van school te halen en ben 's middags met een vrijwilliger mee geweest die met een kindje naar de dokter moest. Grappig om een huisartsenpraktijk hier in Zuid Afrika te bekijken! Gisteravond hadden we een kerkdienst. Ook leuk om mee te maken. De drie oudste kinderen mochten mee. De diensten zijn veel korter dan in Nederland. Met driekwartier stonden we al weer buiten. Vanmorgen ben ik met een vrijwilliger mee gweest om boodschappen te halen. Je ziet dan de contrasten heel goed, die er hier zijn in Zuid Afrika. Van de krottenwijken rijd je zo de luxere wijken in. Langs de snelweg lopen mensen met boodschappenkarretjes vol met troep. Ook zie je bij de stoplichten allerlei verkopers die je van alles aan willen smeren. In de winkels werkt er meer personeel dan dat er werk is. De boodschappen die je haalt, wordt voor je in tassen gedaan en het winkelwagentje wordt voor je naar de auto gereden en wordt ook voor je uitgeladen.


Gister heb ik kennis gemaakt met de kinderen. Ik had nog geen stap buitengezet of ze kwamen op me af gerend. Wilden opgetild, geknuffeld worden.. Wilden graag op schoot zitten en mijn haar doen. Ook vragen ze steeds: 'Auntie, what's your name'? Zodra ik nu buiten kom, of bij de kinderen in de buurt kom, springen ze gelijk op je af en willen weer opgetild worden. Het is leuk om de kinderen te leren kennen, maar ook triest om hun achtergrond te leren kennen. Dat breekt je hart wel. Het is wel heel bijzonder om er voor ze te mogen zijn en een stukje liefde te mogen geven.


'n Drukkie vanuit Zuid Afrika